دختر من چهارو نیم ساله است.ما از بدو تولد برایش کتاب های فراوانی تهیه وخوانده ایم.رفتار ما با کتابها همیشه توام با احترام و مراقبت بوده و هست.وقتی اوحدودا 7 ماهه بود کتابی را پاره کرد من با احترام از کتاب عذر خواهی کردم و بعد با چسب کاملا کتاب را بازسازی کردم.البته با کمک دخترم!او دیگر هرگز کتابی را پاره نکرده هیچ برگه ای از دفترش نمیکند،از تمام صفحه اش به خوبی استفاده می کند اگر ناخوا سته برگه ای پاره شود بلا فاصله آن را می چسباند او می داند کتاب دوست ماست و صفحاتش از درخت به دست آمده (داستان کتاب را برایش گفته ایم )آگاهی از این موضوع موجب احساس رضایت از نگهداری کتابها شده.شاید اگر ما اولین کتاب پاره شده را رها می کردیم و یا دور می انداختیم هرگز این حس در او شکل نمی گرفت.