منبع :ارسالی از طرف محمد صادق علامی - برگرفته از کتاب -كارتر- اسكات، شري؛
اگر زندگي بازي است اين قوانينش است؛ چاپ پنجم؛ برگردان مريم بيات و مهدي
قراچهداغي؛ تهران: نشر البرز 1387.
*******************************************************************
در دوران کودکی امیلی، گاه اشخاص به او میگفتند که احساساتش مناسب موقعیتها
نیستند. برای مثال، در دوازدهمین سالروز تولدش، امیلی غمگین بود و برای پنهان
کردن احساساتش تلاش نمیکرد. مادرش در مقام توصیه به او میگفت: «روز جشن تولدت
است و باید خوشحال باشی. باید لبخند بزنی و روز خوشی داشته باشی.» یک بار هم
وقتی مادربزرگ امیلی از دنیا رفت، مادرش به این دلیل که او در باغ بازی میکرد،
به تندی به او پرخاش کرد: «نخند. مگر نمیدانی کسی مرده است؟ باید سوگواری
کنی.»
در این مواقع و در بسیاری از موقعیتهای دیگر، امیلی را به خاطر خودش بودن
شماتت میکردند و او را به دلیل احساسات خودجوش سرزنش میکردند. هر بار این
اتفاق میافتاد، امیلی گیج و سردرگم میشد و به همین دلیل نمیتوانست به
احساساتش اعتماد کند. او این مشکل را با خود به دوران بلوغ برد. برای انجام هر
کاری ابتدا از دیگران نظرخواهی میکرد و اگر کسی از او چیزی میپرسید، جوابی
برای گفتن نداشت. میگفت: «نمیدانم.» و بعد از دوستانش در اینباره نظرخواهی
میکرد. امیلی باید راه اعتماد کردن به خودش را میآموخت. باید یاد میگرفت که
به مکنونات قلبی خود اعتماد کند.
در سی و دو سالگی تصمیم گرفت که عروسک بسازد و از طریق پست به فروش برساند.
تمام عمر کارش دوخت و دوز بود. صدها عروسک برای دوستانش درست کرده بود و اکنون
میخواست که این سرگرمی را حرفهی خود کند.
اما افراد خانواده و دوستان نگرانش بودند. باید مبلغ بالایی سرمایهگذاری
میکرد و تجربه هم نداشت و تضمینی هم در کار نبود که عروسکها به فروش بروند.
وقتی شمار بیشتری از دوستانش در مقام دلسرد کردن او حرف زدند، امیلی به تدریج
از ذوق افتاد. به جای آن تصمیم گرفت دوباره به کالج برود و رشتهی دیگری
بخواند. در همین زمان بود که یکی از دوستان امیلی به او پیشنهاد کرد برای
مشاوره به من مراجعه کند.
بعد از اینکه مفصل دربارهی برنامهاش با او صحبت کردم، از او پرسیدم: «بدون
توجه به مشکلات عملی و بدون توجه به نتیجهای که به دست میآید، آیا اگر قرار
باشد کاری انجام بدهی، این کار را انتخاب میکنی؟»
امیلی بدون لحظهای درنگ پاسخ داد: «بله، عروسک تولید میکنم و آن را
میفروشم.»
به پشتی صندلیام تکیه دادم و با حیرت به او نگاه کردم، گفتم: «این روشنترین
پاسخی است که تاکنون از کسی شنیدهام.» خود امیلی هم از آشکاری پاسخی که داده
بود حیرت کرده بود.
وقتی از او پرسیدم در این صورت چرا این کار را نمیکند، جواب داد: «من همیشه
کاری را که دوستان و بستگانم توصیه میکنند انجام میدهم.»
سکوت برقرار شد.
به او گفتم: «مگر غیر از این است که برای انجام چنین کاری باید به خودت اعتماد
کنی؟»
امیلی مدتی به زمین خیره شد و بعد گفت: «حق با شماست. مطمئن نیستم که بدون
حمایت کسی بتوانم کاری انجام دهم.»
دری گشوده بودم و این گونه به امیلی فرصت داده بودم تا انتخاب کند به تنهایی
راه برود. او تصمیم گرفت به توصیهی من عمل کند. کسبوکارش به مراتب بیش از
آنچه فکر میکرد، وسعت یافت. وقتی تعهد او نسبت به خودش ثابت شد، دوستان و
بستگانش هم بر حمایت از او افزودند.
همانطور که زندگی امیلی نشان میدهد، اعتماد به غریزه و به پیامها قدم بزرگی
در جهت رشد و اعتلای معنوی است که راهتان را برای رسیدن به جایگاهی که در پیش
دارید مشخص میسازد.
عباس الهی